BEN ÖVEYMİŞİM.

ABLACIM,

BEN ÖVEYMİŞİM.

Gonca abla, ben 16 yaşında, lisede okuyan, başarılı, çalışkan bir öğrenciyim. Babam esnaf, annem ev hanımı…Babam aileden varlıklı, oturduğumuz apartman kardeşleriyle babama ait. Arsalar, tarlalar falan da var.

Evde çok sevilen, hiç bir problemi olmayan bir delikanlıyken, bir günde dünyam yıkıldı. Ben üvey gerçeğimi sokaktan, akrabalardan falan öğrenmedim. Direkt ailemden duydum. Bir gece geç saatte su içmek için uyandım.

Annem ile babam konuşuyordu.

Annem dedi ki,

Müge Anlı başladı ödüm kopuyor, bizim oğlanında ailesi arar mı acaba, bak bey sana söylüyorum ben o zaman ölürüm, şimdiden söyleyeyim

Babam,

Allah korusun hanım, nereden çıkarıyorsun şimdi bu düşünceleri, aradan 16 sene geçmiş, isteseler yüz kere ararlardı, hiç ses yok. Veren memnun, biz memnun

Annem,

Ya kardeşleri demezler mi kardeşimiz nerede, kocaman çocuklardı, belki başka da kardeşleri olmuştur. Annesi hiç istemişti vermeyi, der mi şimdi oğlumu verin, o benim oğlum

Gerisini dinleyemedim, duyduklarım beni çok sarsmıştı, hayatımda en çok annemi severdim, birbirimize çok düşkündük. Babamda bir dediğimi iki etmezdi. Tek çocuk olmam arada bir aklıma takılırdı. Bir gün anneme sordum,

Anne benim neden kardeşim yok.

Annem,

Oğlum ben kadın hastalığı geçirdim, senden sonra çocuğum olmadı, sen bizim herşeyimizsin dedi

Ya diğer akrabalarım, dedelerim, ninelerim, teyze, hala, amca,, dayı, yeğen kim varsa bana hep çok içten davrandılar. Bir tek gün bile aklıma acaba ben evlatlık mıyım diye gelmedi.

Gerçek farklıymış. Hayatımda en güvendiğim insanlar bana yalan söylemiş, hayatımda en sevdiğim insanlar, sevgimi satın almış, hayatımda yalan bilmeyen bana ailem hep yalan söylemiş…

Ben kimim, nereliyim, ailem yakınımda mı, ya kardeşlerim, kız mı, erkek mi, onları görsem tanısam sever miyim, yoksa artık kimseyi sevemez miyim

Artık herşey çok zor, artık anne ve babamı eskisi kadar sevemiyorum. Belki de artık hiç sevmiyorum, benim dalımı kırmışlar, alıp, bu eve dikmişler, tutmuş muyum acaba, bakıyorum da kendi topraklarımı çok merak ediyorum.

Ters davranıyorum artık, elimde değil, annem, babama buluğ çağında üzerine varma diyor. Artık ne söyleseler bana batıyor.

Yeni ders dönemi başlıyor, canım ne okula gitmek istiyor, ne çalışmak…Delirmenin eşiğindeyim. Kimseyle konuşamıyorum. Ben kimim diye soramıyorum.

Annem tansiyon hastası, kulağımla duydum, gerçeği öğrenirsem öleceğini söyledi. Nasıl gidip ben kimim anne, gerçek ailem kim diye soracağım.

Babama gelince, o zaten çok az konuşan biri, hayatta en çok beni sever biliyorum, bütün hayalleri benim üzerime kurulu, konuşursam, kimim diye sorarsam o da yıkılacak.

Ben ne yapacağım, ailemi nasıl bulacağım, bulmalı mıyım, beni kardeşlerim var iken ne den beni verdiler. Bir tarafım sakın arama onları boşver değmezler diyor, bir tarafım saçmalama kimsin öğren diyor.

Hakkikaten ablacım ben artık kimim,

GENÇ DANIŞANIM

Of ki ne off…

Aslında duyman iyi olmuş. Seni evlat edinen aile bu konuyu seninle çok daha önce konuşmalıydı. Bu durumda olan aileler bir doktor yardımıyla çocuklarıyla iletişime geçip, doğruları anlatmalı…

Çocukların gelişimine göre değişsede 6 ile 10 yaş arası bu durum anlatılmalı.

Evlatlık olmak asla kötü bir şey değil, doğuran mı bakan mı unutma, doğurmak ve doğurtmak ile ebevyn olunmaz. Sen mükemmel bir ailenin evladı olmuşsun. Sevilmiş, hiç ayrılmadan gözetilmiş, güven duygusu içinde büyütülmüşsün. Bir gecede ailene güven duygunu yitirmişsin ve haklısında. Ama bir de şu açıdan bak, öyle yada böyle gerçeğin ile yüz yüze gelmişsin.

Sayfanın üst bölümünde numaram var, bana ulaş…İnan bu sorunun üstesinden gelinir.

Hayat senin, aileni istediğin zaman bulursun, sana tavsiyem 18 yaşını beklemen.

Bu arada mutlaka baban ile konuş, erkek erkeğe konuşun.

Durumu bildiğini anlat, onu kırmadan yap bunu…Ailen hakkında sana en doğru bilgileri yine baban verecektir. Onunla bir yol haritası çizin.

Aslında bu sır ortaya çıkınca inan Annen, baban ve bütün aile daha rahatlayacaktır. Sır saklamak büyük bir yüktür.

Şunu hiç unutma, SEVGİ EMEKTİR, SEVGİ PAYLAŞMAKTIR, SEVGİ KORKTUĞUNDA ELİNİ TUTAN ELDİR, SEVGİ HASTA YATAĞINDA YATARKEN SENİ BEKLEYENDİR, SEVGİ SEN AĞLAR İKEN  AĞLAYANDIR, SEVGİ SEVDİĞİN İÇİN ÖLÜMÜ GÖZE ALMAKTIR.

Sana bunları kimler verdi bir düşün, ilerde sevgini de ona göre paylaştır.

Umarım günün birinde gerçek aileni bulursun, işte o zaman aslında ne kadar şanslı olduğunu anlarsın.

Kaç kişiye nasip iki aile, kıymetini bil, hayata birde böyle bak.

Sen evlatlarını bırakma…

Bu Haberi Sosyal Medya'da Paylaşın
Facebook
Instagram
Twitter
Bülten Üyeliği