GEÇTE OLSA SENİ ANLIYORUM BABAM,

Artık babamı anlıyorum, ama çok ama çok geç kaldım.

Dün babamın mezarına gittim, önce mezar taşına baktım, dokundum, sanki babam mış gibi dokundum, buz gibiydi, mermer ne kadar soğuktu…

Yavaşça mezar taşının yanına oturdum. Keşki seni kaybetmeden önce bu konuşmayı yapabilseydim. Olmadı olamadı…Bir dönem nasılda senden nefret etmiştim, hiç beni anlamadığını düşünmüştüm, senden ve hayırlarından bıkmıştım.

Sen hep durmadan bana gün gelecek beni anlayacaksın derdin. Seni hiç anlamayacağımı düşünürdüm. Bana güvenmemenden nefret ederdim.

Dünyanın nasıl biryer olduğunu bilmiyordum tabi o zamanlar.

Sen ne dedinse o oldu, senin istediğin okullara gittim, gün geldi senin onayladığın aile dostunun oğluyla evlendim.

Ve çok mutlu oldum.

Evlendikten sonra yüreğim sana çocukluğumda olduğu gibi ısındı. Güzel bir aileydik. İlk torunun kucağına aldığında ne kadar mutluydun. Ne güzel bir bebekti Gizem…Pamuk Prenses ti…

Seneler geçti babam, seneler geçti…Gizem büyümeye başladı. Gizeme ilk hamilelik döneminde bir an önce doğnmasını istedim. Şu an ise halen daha doğmasaydı da karnımda kalsaydı diyorum.

Babam seni şimdi anlıyorum. Bir kız sahibi olmayı şimdi anlıyorum.

Evet ben sana çok teşekkür ediyorum, bu gün beni bu şekilde yetiştirip koruduğun, beni mutlu etmek için sarfettiğin enerjiyi şimdi şükranla anıyorum.  Aynen dediğin gibi..

Zaman değişmiş çok değişmiş, bir anne kız bu denli mi anlaşamaz…Biliyorum benden nefret ediyor, bende senden etmiştim. Ama ben seni herşeye rağmen dinliyordum. Kızım beni hiç dinlemiyor, 16 yaşında ama sanki 30 yaşında gibi davranıyor, akıl yaşı ise 12 civarı çıldıracağım…Herşeyi o biliyor, ama yanlış biliyor…

Arkadaşlarını hiç ama hiç tasvip etmiyorum. Okulları da bir garip, kolejde okuyor. Biz mi aptaldık yoksa bunlar mı çok zeki, eve geliniyor, kitap açılmıyor ama notlar çok iyi bu nasıl oluyor anlamıyorum, her sene okula bir servet ödüyoruz. Sonuçtan hiç umutlu değilim.

Bütün gününü bilgisayar başında yada cep telefonuyla ilgilenerek geçiriyor.

Dialoğumuz sıfır, babası da çok üzülüyor, tek çocuk ama büyük sorun..

Babacım biliyorum, sen bunlara artık cevap  veremezsin.

Ben sadece sana benim,ben olmama yardımcı olduğun için teşekkür etmek istedim, korkarım biz senin kadar başarılı olamadık evlat yetiştirme konusunda…

Duyar gibiyim,kızım sabır, daha çok küçük, kızına zaman ver diyorsun…Anlatamıyorum, zaten biz karı koca hep sabır içindeyiz. Ama nereye kadar…Hiç sorumluluk almıyor, odasına dağınıklıktan, pislikten girilmiyor…Bir soruyu belki 5 kere sormam gerekiyor, duvar olsa cevap verir…Çıldırtıyor, sonra da ha bana mı dedin diyor…Oda da bir o bir ben kime diyeceğim ki..

Olduğu her ortamda negatif elektrik var, her konuda bilgisi var,ama bu bilgi malesef olumsuz…

Babacım, tek isteğim, kızımı büyümüş, ayaklarının üzerinde duruyor iken görmek…Oysa onun bütün planları, bizim çalışmamız ve ona ne vereceğimiz…Herşeye kendini hak görüyor…

Kızımı çok seviyorum, ama çok yoruluyorum. Yüreğim yanıyor…

Zaman ne hızla değişti…

Babam şu an senin başında biliyorum ki, gelecekte kızımda beni anlayacak ve sevecek. UMARIM BENİM KADAR GEÇ KALMAZ.

Bu Haberi Sosyal Medya'da Paylaşın
Facebook
Instagram
Twitter
Bülten Üyeliği